Zondag is het zo ver, dan staan we met 34 000 voeten te trappelen aan de startlijn van de marathon van Valencia. Stilaan bouwt ook de mentale spanningsboog zich op en da’s best een leuk gevoel.

Na enkele weken wikken en wegen, hakte ik twee weken geleden de knoop door: mijn 2e marathon wordt die van Parijs. De grootste van Europa zeggen ze, al zit Wenen heel kort, in ‘de lichtstad’. Ik kijk al uit naar die gezonde spanning de 8e april!

De kortst mogelijke versie van dit blogbericht zou kunnen zijn: ‘t is gelukt. Zondag liep ik de marathon van Valencia in 2u58’47 en realiseerde iets dat de laatste maanden ‘De Grote Droom’ werd en één jaar geleden onmogelijk leek. Uitlopen het doel, onder de 3u duiken de droom.

We zitten in de laatste rechte lijn richting ons hoofddoel van het jaar: de marathon van Valencia. Voor mij wordt het mijn eerste 42,195km en ja, dat is spannend. Elk scenario passeerde al de revue tijdens mijn dromen: van finishen met tranen tot het ‘lopen’ met benen die onbeweegbaar lijken. Dan maar liever die tranen 19 november. Een relaas van mijn voorbereiding tot nu toe!