Wim Meyers Marathon Malaga

Malaga en de droom die realiteit werd

  • Christophe

Even tijd voor een gastblogger. En wat voor één: Wim (man van Linsey) is al jaren een 'dedicated runner'. Routinier op de marathon en letterlijk een harde werker: een eigen fruitbedrijf combineren met weken van 100km. Begin er maar aan. En dat doen Wim, voor dag en dauw zitten zijn kilometers er vaak al op. Beetje zot, maar de enige manier waarop het lukt. Zijn verhaal dat je zal lezen past perfect binnen het kader van 'good things come to those who wait'. Veel plezier!

Even terug in de tijd: met 13 marathons op mijn palmares gedurende de afgelopen 4,5 jaar oogt mijn marathoncarrière niet verkeerd. Doch, het traject verliep niet altijd zonder slag of stoot. De eerste marathon in 3u59 (IFF Ieper) en een PB in 3u02 (Valencia), al de rest ligt er qua eindtijd tussenin. Lang gevochten om onder de 3u30 te geraken, vervolgens was 3u15 het doel en reeds geruime tijd hinkend tegen de 3u00-3u05.

De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat er ook best wat katers door te spoelen vielen! DNF in Berlijn, Rotterdam en Antwerpen, zelfs een DNS in Amsterdam! Die ontgoochelingen hebben vaak met hetzelfde te maken: de wil en drang om te slagen, de stress die de overhand neemt en die vervolgens mijn fysieke grenzen naar beneden afbot. Best bizar want professioneel kan ik bijzonder goed overweg met drukte en stress, ik heb zelfs het gevoel dat ik op die manier het beste uit mezelf haal. Maar laat me onder druk sporten en ik begin te flippen ;-)
Dit gezegd zijnde: na een mooie voorjaarsmarathon in Parijs (3u06) was het najaarsdoel de marathon van Amsterdam! Ik heb op het werk een aardig drukke winter en zomer achter de rug en heb heel veel moeten puzzelen om mijn trainingen steeds opnieuw te kunnen afwerken maar gaandeweg was de drive er volledig uit. De trainingen werden zwaarder, het gevoel zat allesbehalve goed, ik kreeg mijn tempo's niet meer gelopen en ik sleepte mij van week tot week richting Amsterdam. Tot het onvermijdelijke gebeurde: in de voorlaatste week voor de marathon heb ik alles aan de kant gegooid, ik kon geen zinnige reden meer bedenken om mijn loopschoenen aan te trekken! Ik hield mezelf voor dat ik ze pas opnieuw zou bekijken als ik écht goesting zou hebben. Enkele dagen werden een week en een week werd 3 weken... mijn omgeving werd gek van mijn humeur en smeekte me dat ik opnieuw zou gaan lopen.

Uiteindelijk kreeg ik de smaak terug te pakken en de eerste trainingen na mijn inactiviteit waren zeer confronterend! Jaren heb ik dag in dag uit gelopen en nu leek het alsof ik bezig was met "start to run"! Alles deed pijn... De eerste week liep ik in totaal 30km, wat een contrast met mijn weken van 100km. Anyway, genoeg de brompot uitgehangen Meyers, gewoon nederig verder trainen, die conditie kan niet helemaal weg zijn!
En zo geschiedde! Ik werkte mijn trainingen af zonder de constante drang (of was het dwang?) om het schema van Christophe Roosen tot in de puntjes af te werken, geen wekker meer om 3u30 's morgens omdat ik 's avonds geen tijd zou hebben om te trainen, gewoon pakken gelijk het komt, een verademing! In de laatste weken voor Malaga voelde ik mezelf sterker worden, de tempo's die ik voorheen niet gelopen kreeg, kon ik nu plotseling wel realiseren. Ik was uitgerust en recupereerde veel sneller. Tegen iedereen vertelde ik dat Malaga een "funmarathon" zou worden en dat meende ik oprecht! Ik zei er wel bij dat ik zou lopen voor wat ik waard was (in mijn hoofd was dat tussen 3u15 en 3u20).

De Marathon: een weekendje weg met vrienden

Zaterdagochtend (nacht) vertrok ik samen met broer(tje) Andi richting Charleroi, van daaruit zouden we met een grote groep TMC'ers en aanverwanten afreizen richting Malaga. Ik kan me geen enkele voorgaande marathon voor de geest halen waar ik zo rustig had naartoe geleefd, onbegrijpelijk voor mijn doen! Ik dacht bij mezelf: loop zo hard als je wilt, kom de man met de hamer tegen, maakt allemaal niet uit, die medaille ga je gewoon ophalen, basta! Ik had al even in mijn snuit om mijn maatje Jeroen zolang mogelijk bij te staan in het eerste wedstrijddeel (Jeroen en ik zijn beste vrienden en zijn vaak tot op de minuut aan elkaar gewaagd). Diep in mijn binnenste hoopte ik zijn tempo vol te houden tot halverwege de wedstrijd maar een marathon is altijd iets speciaals, je kan niet sterven op 21 en verrijzen op 30, doseren is dus de boodschap!

Bij het loslopen en het afhalen van onze startnummers werd er meteen iets duidelijk: bijzonder veel wind hier aan de kust en zeker geen biljartvlak parcours. Elke andere marathon zou ik nu beginnen panikeren en zou de goesting met 20% dalen maar niets was minder waar, ik bleef er rustig onder en dacht bij mezelf: je hebt vaak genoeg getraind in rotomstandigheden en als je thuis traint is er ook geen meter vlak, niks om je zorgen over te maken...

's Avonds nog gezellig met zijn allen een lekkere pasta nuttigen en dan bedje in! Bij het ontwaken dacht ik meteen: "ik heb vannacht geslapen als ene os!?" Normaal zie ik elke minuut op de klok, hoor ik elk geluidje, speel ik elk mogelijk scenario af in mijn hoofd en zoek ik meermaals het toilet op. Deze keer was anders! Wat een zalig gevoel was dit? Zo kan het dus ook!
Na een stevig ontbijt de magische Nike Vaporfly's uit de kast gehaald, nog snel de traditionele groepsfoto, zakje met spullen voor na de aankomst bij de organisatie afgeven en van dan af is het ieder in zijn eigen wereldje, dan begint "de oorlog"! ;-)

Even Jeroen nog eens goed vastpakken in de drukte, we wensen elkaar succes en weten nu al dat het vreselijk pijn gaat doen. Veel praten zal er onderweg niet gebeuren, wij kennen elkaar door en door en hebben genoeg aan een blik om te weten wat de ander denkt of voelt. Heel cliché, I know, maar het is wel zo...

De eerste kilometers gaat mijn hartslag meteen richting 170, veel te snel want mijn omslagpunt is op 174, iemand met een beetje verstand van hardlopen weet dan dat dit "dood met de kogel" betekent. Tempo laten zakken dan maar? Neen nondeju, doorgaan, ik heb vooraf gezegd dat ik mij zou laten uitzakken als het te zwaar werd, gewoon nog even lekker bij Jeroen blijven is de opdracht! De kilometertijden tikken als een Zwitsers uurwerk, keer op keer zie ik een tempo tussen de 4'13" en 4'18"/km verschijnen. De ballon van 3u00 is er in de eerste km als een speer vandoor gegaan, onmogelijk om daar achteraan te gaan!

We komen aan het halve marathonpunt en tikken af op 1u29'50", oh my God! We zitten op schema van 3u00, vanaf dat moment groeit het zelfvertrouwen en zeg ik letterlijk tegen Jeroen: "Geronimo, 1+1 is in de marathon zelden 2 maar we gaan verdikke kort bij de 3u eindigen!" Jeroen beaamt dit en samen blijven we zij aan zij lopen en krijgen we een vervelend stuk kopwind te verwerken naast de kustlijn. Ik blijf mijn gelletjes van 6D-nutrition wonderwel goed verteren (eerste keer dat ik ze trouwens test in een wedstrijd) en de moraal groeit, vandaag zou ik wel eens boven mezelf kunnen uitstijgen!

We komen het 32km-punt voorbij en hier begint eindelijk de marathon, dat weet elke marathonloper, nu is het moneytime! Ik voel dat Jeroen een beetje achterblijft en probeer hem zo goed en zo kwaad mogelijk op te peppen. "Ik ben te fel in het rood aan het gaan, verdomme, we zijn te snel gestart Wim" hoor ik hem roepen. Dit is een hartverscheurend moment in de race, ik zit gevangen tussen emotie en realiteit: ik kan mijne beste maat toch niet achterlaten? Maar ik heb fantastische benen en we vechten al zolang samen tegen die magische grens van 3u! Wat nu? Wat moet ik doen? Jeroen gunt mij dit van harte, daar ben ik zeker van maar ik ben een gevoelsmens en vind het plotseling een rampscenario...
Jeroen zijn motto is: "Losing is not een option!" en "nummer op de borst is oorlog!", die uitspraken doen me beslissen om het tempo proberen vast te houden (tussen km 23 en km 33 liepen we trouwens 10 keer achter elkaar 4'12/km, van een constante gesproken!).

In de verte zie ik plotseling de ballon van 3u. Dit werkt als een rode lap op een stier! Ik moet ernaartoe prent ik mezelf in! Ik neem een gelletje en steek een tandje bij, ik nader de ballon en ipv mij hier rustig achter te zetten, ga ik er in volle adrenaline langs door (in mijn hoofd vloog ik ernaast door, in werkelijkheid duurde het 100'en meters alvorens ik afstand nam :-))
Ik draai kilometers van 4'06"/km en weet dat ik voorsprong neem. Nu niet afgeven en zorgen dat die pacer achter mij blijft! Dat lijkt in theorie simpel maar is het allesbehalve, elk spiervezeltje in mijn lichaam doet nu pijn, de grimas op mijn gezicht spreekt boekdelen! De agressie en verbetenheid die ik ervaar is ongezien maar op km 38, bij een klote-bocht van 180graden (wie verzint er zoiets??), dreigt het mis te lopen! Er schiet een kramp in mijn kuit en ik aanbid elke God die bestaat, dit mag en zal geen spelbreker worden! Ik zie collega-lopers langs de kant staan terwijl ze aan het stretchen zijn, hiervan zal ik toch gespaard blijven hoop ik? Vanaf dat moment loop ik in een soort trance, ik hoor de geluiden rondom mij niet meer, ik ben alleen nog bezig met de finish. Er moet en er zal 2u59 op die verdomde klok staan!

Het laatste stukje richting finish loopt bergop, het is vals plat maar het lijkt wel de Mont Ventoux! In de verte zie ik de digitale klok boven de finishlijn, de seconden tikken verder. Ik zie 2u58 staan. De emoties overmannen mij. Ik snap het niet, dit was niet het plan, hier was ik niet naar Malaga voor gekomen... De film van de laatste 2 jaar (het moment dat ik met Christophe zijn schema's begon te trainen), speelt in sneltempo af. Hij bleef er altijd rotsvast van overtuigd dat ik ooit onder de 3u zou duiken, ikzelf bood steeds weerwerk door te zeggen dat de 3u02 van Valencia het hoogst haalbare was... Alle noeste arbeid van de afgelopen trainingscycli speelden door mijn hoofd, ongelofelijk dat het vandaag lukt, de ontlading is gigantisch! Kippenvel! Trots!

Even uithijgen en snel focussen op de lopers die aan het binnenkomen zijn: waar zit Jeroen? In de verte zie ik een wolf opduiken, ja het is uiteraard mijn maatje! De klok geeft 3u03 aan, ondanks zijn toptijd weet ik als geen ander dat hij ontgoocheld zal zijn, ik zie het aan zijn ogen... Hij loopt naar mij toe en vraagt of het gelukt is. Na mijn positief antwoord schreeuwt hij het uit van plezier, hij gooit zijn zonnebril op de grond en tilt me in de lucht! De mensen rondom ons kijken een beetje vreemd maar het zal ons worst wezen. Wat Jeroen betreft: toch even vermelden dat deze "tank" 3 marathons liep in de afgelopen 4 maanden en dit na een inactiviteit van meer dan 8 maanden (0 km op de teller!). Hij liep achtereenvolgens 3u13 - 3u08 en 3u03, beetje zot als je het mij vraagt! Met een PR van 3u01 gaat die sub3 er uiteraard heel snel komen, daar twijfelt niemand aan!

Nadat alle lopers van onze toffe groep de finish hebben overschreden, is een warme douche in het hotel welgekomen. Daarna met zijn allen richting stad om de energievoorraden aan te vullen en te luisteren naar iedereen zijn eigen beleving van de marathon, en of dat er enkele straffe verhalen tussen zaten, heerlijk om dat aan elkaar te vertellen!

En nu? Even verder op mijn wolk drijven, het lichaam rustig laten herstellen en dan vermoedelijk toewerken naar een nieuwe voorjaarsmarathon (Rotterdam lijkt een kanshebber). Een dankwoordje zou op zijn plaats zijn maar aan de andere kant; ik wil ook niet de indruk wekken dat ik van mezelf denk dat ik iets unieks gedaan heb. Natuurlijk ben ik apetrots, ik heb iets gerealiseerd wat voor mijn mogelijkheden het hoogst haalbare was, dit moet en zal ik koesteren. Hardlopen blijft een individuele sport maar zonder de steun van de mensen rondom je, kan je onmogelijk alles eruit halen wat erin zit.

Uiteraard staat mijn gezin hier op het hoogste schavotje, zonder de steun en het "engelengeduld" van mijn vrouwke Lins zou een marathonvoorbereiding niet zo simpel zijn! Bedankt hiervoor lieverd! Ook een hele dikke merci aan alle mensen die mij keer op keer wisten te motiveren en inspireren (namen noemen is gevaarlijk want ik ben de als de dood om iemand te vergeten!), de vele leuke babbels met vrienden, de hilarische whatsapp-groepjes, de geweldige expertise van mensen die veel meer over hardlopen weten als ikzelf, degenen die zo vaak een steunberichtje sturen in aanloop naar de marathon,... Een welgemeende dankjewel!

1000 Characters left