christopheroosenrunfastic.jpg

De voorbereiding op Valencia 2018 in een notendop!

  • Christophe

Op 2 december liep ik mijn 2e marathon van Valencia. De 1e, die van vorig jaar, was ook mijn 1e marathon ooit.

Toen was ik nog niet gehinderd door enige kennis van zaken: langer dan 32km had ik nog nooit gelopen en wist ik veel hoe hard mijn benen konden verkrampen die ‘laatste’ kilometers – laatste klinkt alsof het niet meer ver is maar oh boy duren die lang!
Om nog niet te spreken over de stijfheid de dagen nà de marathon: pas op dag 4 kon ik weer op een deftige manier de trappen voorwaarts af. Met 2u58’47 behaalde ik wel de felbegeerde sub 3 en was die pijn dus allemaal nét iets draaglijker. Nog draaglijker werd het dankzij de aanwezigheid van een grote, plezante, Tongerse groep. De achillespeesoperatie was definitief achter de rug.

Tussen Valencia en Valencia liepen we ook in Parijs. Met een kleinere groep, maar ik met een betere conditie. Langs de boorden van de Seine en richting Arc de Triomphe stopte de klok na 2u51’54. Dat heet dan een dik PR. Een beetje onverwacht ook omdat ik trainde voor de halve marathon van de Venloop en niet voor de marathon 2 weken later.

Soms is geen plan het beste plan

Het was niet de bedoeling om in 2018 nog een 2e marathon te lopen. Het werd dit jaar pas mijn 1e volledige wedstrijdseizoen sinds, euh, 2013. Dan moet er écht niks. Nee, die 2e marathon kwam er enkel wanneer de conditie goed was en Valencia was dan de enige die ik wou lopen. Met Loes - die als Erasmusser naar Valencia trok - aan mijn zijde is Valencia letterlijk een no-brainer: we kennen niet alleen het parcours maar ook de hele stad. Die trip ondernemen kost dus geen moeite. En ’t is er leuk vertoeven in deze periode, met temperaturen ergens tussen ons lente- en zomergevoel in.

Woensdag 17 oktober voelde ik dat de benen er waren om een marathon te lopen. Die dag stond er voor de groep 2x 5000m op het programma, voor mij ideaal om er 15km van te maken. Gemiddeld 3’53, dankzij Dirk die heel wat kilometers aan mijn zijde liep. Dat geeft vertrouwen. Probleem: de marathon van Valencia was uitverkocht – niet onlogisch als je weet hoe mooi en goed georganiseerd die is. Zondag 21 oktober volgde de bevestiging van de conditie tijdens de Kerkenloop – met gemiddeld 3’37/km gedurende meer dan 13 onverharde en heuvelachtige kilometers zag het er allemaal prima uit. Ik schatte die prestatie in als mijn beste ooit.

Die goede conditie was niet vanzelfsprekend, de verbouwingen thuis liepen allesbehalve vlot (wist ik toen veel dat de miserie nog altijd tot nu voortduurt…) en medio september ‘klikte’ mijn knie bij elke stap die ik zette. Jup, een lichte kraakbeenblessure. Medicatie en 2 weken lang geen intensieve trainingen zorgden gelukkig voor beterschap. Maar dus fysieke en mentale beslommeringen zorgden voor een niet zo héél scherpe focus. En dat is misschien ook goed.
Donderdag 25 oktober vond ik dat felbegeerde marathonticket.

Nog een belangrijke datum voor Valencia: woensdag 31 oktober. Het najaarsdoel was een halve marathon. Op aangeven van Gert werd dat Runfastic op het circuit van Zolder. Perfecte ondergrond, geen scherpe bochten en dus ideaal om een scherpe tijd neer te zetten. De Nike Vaporfly 4% hadden ze ook enkele dagen vooraf geleverd, het werd een ideale test voor de 'mirakelschoen'. Ondanks een pittige verkoudheid en dus wat twijfel. Maar met een uitstekende conditie.
Wat er die dag gebeurd is, kan ik nog altijd niet vatten. Ons kopgroepje van 3 werd na 5km een kopgroepje van 2 en na 13km liep ik nog alleen. Met nog 2 rondes te gaan keek ik met verbaasde ogen richting mama en papa en riep: “ik weet niet wat er scheelt, maar ik vlieg.”. Zie foto. In de vorige ronde verbeterde ik mijn record op 10km: van 35’55 naar 35’45. Ja, tijdens een halve marathon. Een combinatie van conditie, aanmoedigingen (lopers steunen mekaar!), schoenen en parcours resulteerde in 1u16’03 op de halve marathon en 1u17’57 op 21,6km.
Beetje zonde dat het een halve kilometer te lang was, maar kom! Mijn hartslag van die wedstrijd is ook veel lager dan wat ik normaal haal tijdens zo’n inspanning. Normaal stijgt die constant lichtjes verder door met een piek rond 188-190 en een gemiddelde van +- 180. In Zolder piekte ik op 182 en was 174 mijn gemiddelde.

"31 oktober was een superdag. Misschien once in a lifetime. Maar die hebben we wel gehad."

Zolder liep ik ook in mijn 1e van 2 weken van 100km. Alsof het een tussendoortje was. Nadeel van zo’n prestatie is dat ze verwachtingen creëert die misschien onrealistisch zijn op basis van zo’n uitzonderlijke dag. Ik volgde Trenara (en dus mijn zelfgeschreven schema) maar liep daarna toch een aantal keer tegen de muur: ‘maar’ 12x 1000 ipv 15x 1000 en mijn heilige simulatietraining moeten afbreken na 19 ipv 25km.
Op Strava zette ik die gewoon als ‘21km MP’, alsof het een geslaagde training was. Maar wie de kilometertijden bekeek en de training kende (2km WU – 25km MP – 3km CD) wist dat er dus iets niet klopte. Ik wou 25km rond 3’52 lopen, maar dat lukte maar 19km. En dan nog met een hogere hartslag dan in Zolder. Doeme toch, niet goed voor het koppeke.

De laatste ‘thuistraining’ voor Valencia werd er eentje van 6km met 2km aan marathontempo. Hartslag van meer dan 180 en buiten adem. Ik zeg zoiets niet om de ‘druk’ weg te houden, het was gewoon een feit. Wouter Steyfkens, die noodgedwongen zijn tweewieler moest gebruiken en mij enkele 100'en meters fietsend begeleidde, bekende zelfs dat hij geen vragen stelde zodat ik niet té veel naar lucht moest happen. Rusthartslag ging ook met een ruk de hoogte in natuurlijk. Hopelijk was het gewoon nood aan zon. En die zou er zijn in Valencia. Da's voor de volgende blog.

1000 Characters left