pompen.jpg

Venloop

  • Christophe

De Venloop is typisch hét voorjaarsdoel van onze trainingsgroep, team paluko. Met een 10km en een halve marathon kan iedereen van ons er zijn ei kwijt.

Ik mag dan wel ingeschreven zijn voor de marathon van Parijs op 8 april, het échte voorjaarsdoel was die halve marathon. De afgelopen weken volgde ik het teamschema minutieus, ook al stonden de tijden soms erg strak. Onze winterstage, die dit jaar plaatsvond op Lanzarote, was ook een schot in de roos: schitterende parcoursen en ideale weersomstandigheden zorgden voor een extra (conditie-)boost.

Wanneer alle trainingen vlot lopen, dan mag je doelen beginnen stellen.
Mijn PR stond op 1u20’44, gelopen op de dalende halve marathon van Grivegnée in 2013 – vóór de achillespeesoperatie dus. Conditioneel voelde ik me minstens even goed, al is de spreekwoordelijke rugzak nog altijd iets minder gevuld dan in 2013.
Doel 1 was dat PR breken. Maar de data-analyse (die we in een app gaan gieten!) zei dat de barrière van 1u20 breken ook haalbaar was: doel 2 was een droom.

Die droom kreeg een knauw op maandag 12 maart. Na mijn enige marathontraining (27km met 15km aan 4’02) kon ik na het douchen amper wandelen. Mijn rechteradductor was méér dan stijf: kleine verrekking.
Ik voelde inderdaad steekjes tijdens het lopen, maar liep door want ik wou toch die éne marathontraining in de benen hebben. Die rechteradductor is gevoelig: vorig jaar kostte ze me ook 10 dagen in april. Moest dat hetzelfde zijn dit jaar, kon in Venlo op mijn buik schrijven. Er zat maar één ding op: de dijbeenkous dragen voor compressie en Timen contacteren om mij op rechts te bewerken.
Na amper 2 sessies had hij mij al opnieuw aan het lopen en dus miste ik maar één training (mijn eerste van het jaar, go figure!). Die vrijdag liep ik 3x 3000m met Larissa rond de 4’10/4’15. Mechanisch nog wat moeizaam, maar dat beterde de volgende dag al. Oef, Venlo zou wel lukken!

De laatste week lette ik weer extra op mijn eten, kroop ik op tijd mijn bed in en werkte de taperweek proper af. Het vertrouwen was er, dus dacht ik weer verder: wedstrijdschoenen had ik nog niet geprobeerd na de operatie. Die verlaagde drop + stijve zool was niet wat de pees nodig had tijdens dat eerste jaar weer op de loop. Fysiek en mentaal was ik er nu wél klaar voor.
Ik zag de Nike Zoom Fly passeren aan 105 ipv 150 euro, een schoen waar ik al reviews van las in november, maar toen vooral nog op marketingpraat stootte. Wat ik nu las was objectiever en dus geloofwaardiger: bestellen die handel.

Mijn tweede loopje met de Fly’s werd al meteen een wedstrijd. Ik heb gelukkig lompe voeten, die hebben niet door dat er nieuw schoeisel rond zit.


De wedstrijddag dan!
Mooi op tijd vertrokken richting Venlo, maar parkeren kon al niet meer aan het stadion van VVV: de Venloop is een echte massamanifestatie geworden. Kilometerke wandelen en dan de bus op. Aangekomen aan de start- en finishzone zagen we al enkele lopers van de 10km. Larissa brak voor het eerst de barrière van de 40’ – beetje zoals verwacht – en werd 3e dame. Ook Dimi en Kevin verbraken, zoals verwacht, hun PR. Nu was het onze beurt om te laten zien dat er goed getraind was.

Opwarmen zat er eigenlijk niet in: 1 kilometer maar. Naar het toilet gaan ook niet meer, en het moest nochtans… Zo comfortabel stond ik dus niet in het startvak. Daar raakten we Jean ook nog eens kwijt, die mij wou helpen richting 1u20. 50 seconden nà het startschot begon onze (Jo, Pascal, Ronny, Gert, Dirk, Wouter en ik) Venloop. Vooral tussen, niet verkeerd bedoeld, tragere lopers.
Jean was al 38 seconden voor ons vertrokken, pas na 7,5km kwam ik bij hem. Na iets meer dan 3km stonden Nora en Patrick aan de kant, ik vroeg aan hen nog of ze Jean gezien hadden, negatief.

Eén kilometer later schreeuwden Loes, mama en papa mij naar voren. Mijn officiële tussentijd op 5km: 18’53 en 3’46. Perfect op schema: ik wou vertrekken voor sub 1u20 met het risico om stil te vallen. High risk, hopelijk high reward.

Vanaf kilometer 6 zag ik Jean en liep ik op hem in. Na 7,5 zit ik in zijn kleine groepje en lopen we weg. Het tempo ligt hem echter net te hoog. “Luc loopt 100m voor ons”, roept hij nog. Voorbij het punt van de 10 kom ik bij Luc, die deze week nog ziek was. Die tweede blok van 5km was met 18’43 net sneller dan de eerste. Luc gaf mij een volgend doel: “Tom en Piet lopen 150m voor ons, loop maar naar hen.”.
Op het stuk op de dijk liep ik weg van Luc en richting de supporters die even na 13km, richting eerste brug, plaats gevat hadden. Loes makkelijk te herkennen aan haar mooi roze pull en Larissa aan het gele palukojasje. Ik probeerde zo goed als mogelijk mijn tempo te bewaren op dat hellende stuk en voelde dat het wel snor zat. Mijn derde blok van 5km gaf vertrouwen, want identiek aan de eerste. De benen hadden dan misschien geen marge meer, een beetje tijd over had ik wel.
Gelletje na 16,5km en op 18km zat ik in het spoor van Tom en Piet. Ik kreeg wat maagkrampen (remember dat ik naar het toilet moest), maar het tempo houden lukte. De benen doen nu echt wel pijn, maar doel 1 is binnen: ik moet al helemaal in mekaar stuiken om 1u20’44 niet te verbeteren.
Om doel 2 te halen moest ik enkel de brug tussen kilometer 19 en 20 overleven, wat niet moeilijk was: daar stonden Loes, mama en papa opnieuw. 19’01 op de laatste blok van 5km en doel 2 ook verzekerd.

Nen Duitser steekt mij in die laatste kilometer nog voorbij, de enige op de hele wedstrijd. Zijn nettotijd is wel 20 seconden trager, want hij vertrok een stuk eerder. Ik finish op 1u19’38 en dat voelt geweldig! Net als de schoenen trouwens. Geweldig, niet alleen omdat het een bevestiging van een goeie conditie, ook omdat het een PR is dat sneuvelt dat er al stond van voor de operatie – en dus iets minder vanzelfsprekend is.

Tijd om merci te zeggen, want ook dit is weer een inspanning die breder gaat dan enkel mezelf. Bedankt aan de supporters (daar en achter het scherm), bedankt aan het team (ook al komen we uit een moeilijkere periode), bedankt aan Jef (ook al scheiden de wegen met het team), bedankt aan de marathonvrienden. De vele gesprekken en whatsappjes de voorbije weken en dagen zorgden voor een hele leuke, ongedwongen focus.


Nu richting Parijs. 1u19’37 op de halve is volgens de Hongaarse tabel 2u53’37 op de hele. Dat is voor alle duidelijkheid niet het doel: de piek lag in Venlo. Als ik de volgende 14 dagen goed recupereer en kalm kan blijven tijdens de marathon, is een PR haalbaar. Het weer en het parcours in Parijs zullen niet zo ideaal zijn als in Valencia, maar de conditie is beter én ik maakte meer volume.

1000 Characters left