blog2.jpg

À Paris!

  • Christophe

Na enkele weken wikken en wegen, hakte ik twee weken geleden de knoop door: mijn 2e marathon wordt die van Parijs. De grootste van Europa zeggen ze, al zit Wenen heel kort, in ‘de lichtstad’. Ik kijk al uit naar die gezonde spanning de 8e april!

Waarom Parijs?
Voor mezelf heb ik redelijk snel al uitgemaakt dat de marathons die ik loop, er zijn die doen dromen. Ik denk dan vooral aan de traditie van de wedstrijd en de mogelijkheid tot ciytrippen. De marathoncarrière zou wel eens best snel kunnen stoppen (stel dat ‘de blessure’ terugkomt), dus mag het wat speciaals zijn.

Parijs is speciaal. Asterix & Obelix noemden Lutetia al het ‘parij, euh, paradijs van de toekomst’. De Arc de Triomphe en de Eiffeltoren spreken wereldwijd tot de verbeelding, als 15-jarige beklom ik de trappen van Montmartre met open mond. Met een start op de Champs-Élysées leg je ook al meteen de link met de Tour de France. En achteraf kunnen kuieren (lees: hinken) door het Quartier Latin. Daarom dus Parijs.

Het parcours loopt over lange, rechte en brede lanen, moet ook wel met die massa. De tunnels gaan misschien wel in de kleren kruipen, maar dat ongemak nemen we er wel bij ;-)

De trainingen
In tegenstelling tot Valencia gaan de trainingen nu niet minutieus voorbereid en maniakaal afgestemd zijn op de marathon. Als trainingsgroep richten we ons met team paluko op de Venloop (halve marathon). Dat wil zeggen dat ik op 25 maart graag een scherpe tijd zou neerzetten bij onze Limburgse kameraden, maar dan die aan de andere kant van de landsgrens.
Een halve marathon op de limiet - en dus tegen/in verzuring - lopen vereist een ander type van training: meer en snellere intervals. En dat in tegenstelling tot mijn voorbereiding op Valencia, waar ik voor het eerst laaaang ging lopen en tempo’s deed aan marathonpace of boven de verzuringsdrempel, maar amper onder.
De afgelopen weken liep ik bv korte (800m) en lange (2000m) tempo’s aan 3’20 à 3’30/km. Dat is een héél stuk sneller dan het marathontempo van Valencia! Toen ging het aan 4’14/km…

Wanneer een typisch trainingsschema voor de marathon 12 weken duurt, dan zit ik nu in week 3.
Ik schreef al over de ‘wake-up call’ bij Energylab, maar ondertussen loop ik al enkele weken 75km/week. Dat resulteerde in een maand januari met 300km – mijn 2e maand ooit.
Het devies is eigenlijk klaar en duidelijk: 5 trainingen per week van 15 kilometer. Dat zijn er gemiddeld 10 meer dan voor Valencia en dat lukt best aardig eigenlijk.
Mijn lichaam heeft zich de afgelopen maanden weer aangepast en wat niet lukt in augustus of begin september, gaat nu wel: een lage rustpols gecombineerd met een lage hartslag aan recuperatietempo.

Kortom: meer, maar minder specifieke, kilometers. Van 21 tot 28 februari trekken we trouwens Club La Santa op Lanzarote, dat wordt ook een week met typisch heel wat volume en veel rust.

Wat te verwachten?
Wel, da’s een moeilijke. Het doel is dus Venlo en Parijs pak ik als extra. Die 2 weken tussen Venlo en Parijs zijn niet ideaal natuurlijk, Parijs valt nét te vroeg.
In Venlo mik ik graag op mijn PR van 1u20’44. Wanneer ik niet ziek of geblesseerd geraak, gaat er dan alvast voldoende snelheid in de benen zitten. Of ik dat ook kan omzetten naar tempo-uithouding twee weken later, is een ander paar mouwen. Ik ben in ieder geval heel benieuwd waar het schip strandt na een minder specifieke voorbereiding.

1000 Characters left