lins4.jpg

Wanneer 'het plan' uiteenvalt en de veer breekt...

  • Linsey

Jullie lazen in mijn vorige blog al dat mijn kuit serieus begon op te spelen aan het einde van de zomer, net toen ik 'higher hopes' koesterde. Voor wie de blog niet las: check 'm hier!

Een duidelijke diagnose bleef uit
Mijn rechterkuitspier stond te fel op spanning. Ik ging er mid-augustus mee naar de sportarts en zij bevestigde dit; middels dieptemassage zou mijn rechterkuit moeten worden losgemaakt. Kon dit mijn pijn - die ondertussen in heel mijn onderbeen aanwezig was, vaak ook in rust – verklaren? Wel, het was waarschijnlijk dat een te gespannen kuitspier compensatiegedrag in de hand had gewerkt van o.a. mijn scheenbeen en mijn knie. Maar ik moest me niet al te druk erom maken; zulke dingen kwamen constant voor in het hardloopwereldje. Uitspraken als “vermoeden van beginnende scheenbeenvliesontsteking” alsook “lichte ontstekingsverschijnselen van de tibia” werden genoemd maar veel aandacht werd er niet aan geschonken. “Mag ik nog hardlopen?” was mijn voordehand liggende vraag. Ja hoor, ik moest het gewoon goed in de gaten houden en rustig aan doen. En dus bleef ik – koppig, naïef en gepassioneerd als ik ben - voortstrompelen.
Van hardlopen kwam er vanaf dat moment niet meer veel in huis; het beperkte zich tot pogingen tot hardlopen. Ik deed het voor mijn doen rustig aan, ging naar de kiné en nam ontstekingsremmers ook al had de sportarts deze niet voorgeschreven. Ze zei toch iets van mogelijke ontsteking? Genoeg voor mij om proactief met medicatie aan de slag te gaan. Maar de pijn bleef ook in rust aanwezig en mijn gevoel zei me dat dit helemaal niet zo onschuldig was als aanvankelijk werd gedacht…
Omdat ik meer duidelijkheid wou en omdat een vriend me aanraadde om een second opinion te raadplegen, bezocht ik begin september een andere sportarts. Er stond me een ware rollercoaster aan vermoedelijke diagnoses en emoties te wachten. Van spierscheur tot trombose, verschillende potentiële verklaringen passeerden de revue. Het leverde me bezoeken aan radiologie en de vaatspecialist op. En zo ging er naar mijn gevoel een eeuwigheid voorbij zonder de nodige duidelijkheid.

Spoileralert: 't was een stressfractuur
Omdat de echobeelden niet ok waren, van hardlopen absoluut geen sprake meer was (want te veel pijn) en mijn wanhoop ongetwijfeld erg duidelijk voelbaar was, werd uiteindelijk besloten om opnieuw een afspraak bij radiologie in te plannen, dit keer voor een scan van het onderbeen. En zo onderging op 16 oktober een MRI scan en kreeg ik op 19 oktober eindelijk meer duidelijkheid. De scan toonde aan dat er een stressfractuur in de tibia zit, op een vrij atypische plek namelijk zo een 5-tal cm onder de knie.
Een stressfractuur, ook wel een vermoeidheidsbreuk genoemd, is doorgaans het resultaat van repetitieve en chronische overbelasting van het bot. Een bekende risicofactor is een foute stand van de voet en/of enkel. Verder lees je op het internet tevens dat mensen met hormonale stoornissen een hoger risico hebben op een stressfractuur. Al heb je nog het raden naar de precieze oorzaak, de kans dat overbelasting een significante rol speelde in de ontstaansgeschiedenis valt denk ik niet te ontkennen.
Linsey met brace
Angst
Ik droeg wekenlang een brace in de hoop dat mijn vermoeidheidsbreuk sneller zou helen. Enkele weken geleden moest ik opnieuw naar het ziekenhuis voor een scan. Indien er onvoldoende letselafname te zien was, zou ik 2018 in gaan op krukken. Maar ik geloof dat onze geest een belangrijke invloed heeft op ons lichaam: ik had geen zin in krukken. Als je het maar vaak genoeg herhaalt…toch?
De scan was gelukkig positief. Ondertussen liep ik zelfs al enkel kilometers buiten en staat de brace in een hoek! Maar de kous is natuurlijk niet af.

Waar ik erg hard tegenop zie, is het starten met de trainingsopbouw na maandenlange inactiviteit. Al mijn harde werk van vorig jaar zal teniet gedaan zijn en de mentale strijd zal hard zijn, daar ben ik me van bewust. Guess what? Het beangstigt me. Maar het meeste angst heb ik voor het lopen zelf. Ik had totaal niet door dat ik over mijn lichamelijke grenzen heen ging en wat als ik die fout opnieuw ga maken? Of, meer waarschijnlijk, wat als de angst me zal afremmen en mentaal blokkeren? Zal het “zorgeloos” hardlopen er ooit nog in zitten? Ik weet het, er zijn zoveel ergere dingen in het leven maar op dit moment is dit mijn realiteit. En al is die gelukkig niet zo erg als het had kunnen zijn, ik vind het behoorlijk frustrerend. Het deed me ook beseffen: running is a gift, don’t ever take it for granted…
En daarmee afsluitend hoop ik jullie over enkele weken een positieve blog te kunnen aanbieden over hoe het starten na een blessure me beter is meegevallen dan verwacht. Iets met wishful thinking enzo…

1000 Characters left