mcdo.jpg

Dat heet dan decompressie

  • Christophe

Rewind: 19 november stopte mijn marathonklok in Valencia na 2u58’47. Euforie alom (en eigenlijk nog steeds), maar de dagen achteraf bleek dat die eerste marathon echt wel een bitch is. De stijfheid was legendarisch met krampen op de meest onvoorspelbare en dus onverwachte momenten. Loes schoot vaak in de lach terwijl we door Valencia kuierden die volgende dagen.

Twee weken complete rust schreef ik mezelf voor. Twee weken om het lichaam te laten rusten na die fantastische ervaring maar eveneens zware belasting. 27 november liep ik voor het eerst weer en dat viel serieus tegen: na amper 5km moest ik er al de brui aan geven. De benen liepen onmiddellijk vol en dat had ik niet verwacht. Oeps! Ik wist natuurlijk wel dat actieve recuperatie beter zou zijn... en dat ondervond ik nu aan den lijve.

De volgende trainingen gingen gelukkig al beter! Eén probleem: er volgden niet veel trainingen… Geen ‘goesting’ gecombineerd met wat ziek zijn, ’t is niet de manier om terug in gang te schieten. Ondertussen dikten de kilo’s aan: ik stond scherp voor de marathon, maar die 3,5 extra kilo’s moesten nu ook weer niet! Weetje: 19 november was ook mijn eerste keer McDo.


19 december kon ik me niet meer wegsteken, want die dag stond er een bodyscan & inspanningstest op het programma bij Energylab in Beringen. Joris testte al eerder bij Ward Vande Capelle, voor mij was het de eerste keer.
Als trainer wist ik natuurlijk dat de conditiepiek voorbij was. Die piek was sowieso al wat kunstmatig omdat ik té weinig kilometers in de benen had sinds begin dit jaar. De waardes zouden dus navenant zijn. Inspanningstest Energylab
Als loper hoopte ik op een niet zo harde realiteit. Ge weet immers maar nooit, misschien was ik toch superman!

De vetmeting viel héél goed mee. Ik stond op 13,5% en dat wil zeggen dat ik bij de marathon rond de 7 à 8% zat. Zo scherp als een mes dus! Vanaf het moment dat ik op de loopband stapte was het andere koek. Eens het tempo steeg, steeg de hartslag nog net iets harder.
En Ward prikte verder. Het marathontempo van een maand eerder leek best dicht bij verzuring te zitten. Auwtch, dat moest nu ook weer niet.
Maar een nulmeting is niet goed of slecht: ’t is een nulmeting. Toen mijn hartslag 199 bedroeg, klopte ik af. Dieper kon ik echt niet gaan. De anaerobe drempel lag nog steeds op 183 bpm, maar dat was nu wel maar tegen 4’07/km ipv 3’50…

De predicties logen er dan ook niet om: had ik die dag een marathon een marathon gelopen, dan zou er in het beste geval 3u13 op de klok staan. Mijn VO2max van 57 was beduidend lager dan mijn 'record' van 62. En al wist/begreep ik dat het conditieverlies logisch was, het graag horen deed ik niet. Ik was een kwartier kwijt op de marathon!
Positief is wel dat de lactaatcurve mooi getekend stond. Gewoon weer een kwestie van meer naar rechts op te schuiven.

Van 19 november tot 19 december: dat heet dan decompressie. En dat mag trouwens, die focus even verleggen. Maar nu werd het tijd om weer in het ritme te geraken!

Tijdens die laatste 2 weken van het jaar behaalde ik nog 2 sportieve mijlpalen:
1. ik rondde voor het eerste sinds 2013 de kaap van 2 000 loopkilometers.
2. de tweede mijlpaal was er eentje op de fiets. Die zag ik al niet meer sinds 20 augustus, maar tussen 24 en 31 december reed ik er 500km mee.
De #Festive500 van Rapha leek me de perfecte uitdaging om het jaar van de sportieve comeback mee af te sluiten. Dat wind en regen zo’n spelbreker zouden zijn had ik ook niet verwacht. Gelukkig waren Raph en Tim er om mij door een groot stuk van de kilometers heen te sleuren!
#Festive500
2017 is het jaar waarin ik meer dan ooit genoot van sporten én waarin ik beloond werd met een fantastische marathon, maar ook fantastische uitzichten tijdens de beklimmingen in de Dolomieten.
Dat ‘jaar van de feniks’ leverde me bij team paluko de titel van ‘palukoloper van het jaar’ op. Ook dat deed enorm veel deugd en ik was meer dan tevreden om dat moment te delen met mijn ouders en Loes. Want zij hebben van iedereen nog het dichtst die weg terug meegemaakt, ook al liepen ze geen kilometer mee…

Het wordt moeilijk om vorig jaar te evenaren. En daarom zullen we nog maar even nagenieten hé!

1000 Characters left