23826171_10214224357858425_7505778157344751793_o.jpg

De langste kilometer

  • Joris

52 minuten 36 seconden 6 honderdsten. De exacte tijd die ik nodig had om de 40e kilometer in de marathon van Valencia te overbruggen. Ik zocht het even na: de gemiddelde wandelsnelheid van de snelste landschildpadden ligt ergens tussen de 0,2 en de 0,5 km/u. De Afrikaanse pannenkoekschildpad (geen grap) zou 1km/u halen. Ik zou dus nipt goud pakken in deze ongetwijfeld spannende race.

De virtuele race
Het raceverloop zou er als volgt uitzien: ik start in die bewuste kilometer nog rechtstaand. Ik loop zigzaggend over de weg met grote ongecontroleerde passen. Mijn armen hangen er puur als versiering. De schildpadden trekken zich in de achtergrond traag op gang. Na 100m is er al een duidelijk afscheiding tussen mij en de schildpadden. Halverwege groet ik mijn trouwste supporter (Inge) en ben ik mentaal nog altijd zegezeker. Wat een mooie loopstijl, wat een tempo. Ze zal haast niet merken dat het echt wel wat minder met me gaat.
Inge besefte echter dat dit hoopje ellende geen kans maakt tegen de oprukkende schildpadden. Ik stop even, zoek steun bij omstaanders die me naar de stoep begeleiden, ga zitten en nadien liggen. Het wordt helemaal stil. Ik moet op dit moment ondergaan wat mijn lichaam van me vraagt: vooral niks doen. De schildpadden werken hard aan de weg terug en net op het moment dat ze mij passeren, hijs ik me terug recht en ga de strijd aan voor de laatste 200m. Ik laat de pannenkoekschildpad net achter mij en klok 7min 23 seconden en 94 honderdsten sneller af.

De realiteit
Leeg, geen extra energie meer over in mijn hele lichaam. Net genoeg om de vitale functies nog in stand te houden, maar te weinig om armen op te heffen of recht te staan. En wie niet kan rechtstaan, kan ook niet wandelen. Of nog beter: lopen. Daarvoor waren we toch in Valencia? Daarvoor trainden we 6 maanden gecontroleerd tot aan het gaatje? Daarvoor gingen we KH tellen in de laatste week? Daar keken we op marathonochtend nog keihard naar uit? Ik was er verdorie meer dan klaar voor. De totale uitputting kwam niet spontaan opzetten tijdens mijn langste kilometer. Kilometers voordien was ik al bezig met het negeren van de signalen. Gellen die niet wouden verteren en als schuim terug naar boven kwamen. Tegen beter weten in bleef ik toch domweg verder lopen, door de muur. En wanneer een tweede en derde muur mij nog eens wilden tegenhouden, ging ik er los opnieuw door. Pijn is tijdelijk, het doel van sub 3h30 is heilig. Tot halverwege (1:45:55) alles per-fect op schema, met dank aan onze luxehazen Fabien en Joeri. Didier en ik waren beperkt tot lopen, comfortabel volgen. Benen nog helemaal fris, hartslag prima onder controle...
30km, start van de lijdensweg. Net voor 40km moet ik dus even – het leek alvast maar even - naar de kant. Na 4u29’00” is de strijd helemaal gestreden en vink ik een extra marathon af op het palmares. Een uur later dan voorzien, pijnlijk. Zonder bravoure, maar met een heel wijze les. Zoals ik het nadien naar vrienden schreef: ik heb op een bankje in Valencia kennis gemaakt met de man met de hamer (El hombre con el martillo).

We hebben afgesproken dat we elkaar best nooit meer zien.

1000 Characters left