tim.jpg

Marathon: zeker niet altijd rozengeur en maneschijn

  • Christophe

En dan het relaas van een dag die niet begon zoals gepland, in tegenstelling tot de marathon van Christophe. Tim is gastblogger bij The Running Crew en vertelt jullie zijn Valenciaverhaal.

Goed geslapen en vooral de Spaanse lucht en zon gaf me een erg goed gevoel! Het is natuurlijk altijd fijn in een gezelschap te vertoeven waar sport leeft. Ik zit dan ook al van mij 8e in de competitie..., het is een stukje van mijn zijn waaraan ik niet meer blijk te ontsnappen, vind ik natuurlijk ook niet erg!
Het marathonplan bestond uit drie delen: bij Christophe in de box geraken, bij Christophe blijven om het trainingsgevoel zo lang mogelijk staande te houden en mijne ziel verkopen om onder de drie uur te gaan. Kost wat kost. Alleen niet in de ziekenboeg belanden en van de wereld zijn, Dat had ik Sofie beloofd! Fysiek crashen gebeurde al eerder tijdens de IM's die ik bestreed.
Bij Christophe geraken ging vlot, maar de rest van het plan verdween heel snel uit zicht... . Het startschot werd snel opgevolgd door een harde klap: iemand liep me langs achter aan en daar lag ik. Ondanks dat ik over het algmeen de reflexen van een kat heb, heb ik door de gels in mijn handen zelfs geen moeite gedaan om mezelf op te vangen. Het enige wat ik dacht was: dat de anderen nu maar niet stoppen! Wedstrijd is wedstrijd!

Gelukkig hielp iemand me recht en stak de gellekes terug in mijn handen, maar wie, hoe en vooral wat ik eraan over hield, heb ik niet echt meegekregen... Lopen en mijne trainingsmakker terugvinden was het enige waar ik aan kon denken! En dat ging, zelfs in die massa razendsnel.
Zo ging dit leuke weekend waar we met zijn allen zo hebben naartoe geleefd toch niet zo snel eindigen!

Eens bij Christophe zag ik ook Wim en Jeroen, nu kon ik de schade even opmeten. Elleboog goed kapot, maar daar moet je niet op lopen, ik voelde wel al dat de rechter flank goed gezwollen was en toen ik keek zag ik ook daar een leuke schaafwonde... .
Ok, terug focus op het plan en we zullen wel zien. Door de snelle terugkeer was de polsslag wel naar 170 geklommen en het lukte niet om hem te laten zakken! Kwaadheid, frustratie en adrenaline zullen er ook wel mee te maken gehad hebben. Ondertussen draai ik toch de splits die ik mezelf voorop had gesteld... 4'15 en niet sneller gaan.

Ik voel dat Christophe en Wim net iets sneller lopen en beslis op basis van hartslag om ze te laten gaan. Ik ga niet boven overslag in de eerste helft. Zo komt Jeroen wel bij mij en haspelen we samen wat kilometers af, dat hebben we wel vaker gedaan... maar dan op de fiets.
Jeroen en ik zijn zowat uit hetzelfde hout gesneden en bij hem kom ik ook wel tot rust. Maar na kilometer 15 begint de rechterheup te verkrampen, shit! Het gaat toch niet waar zijn? Na 17km voel ik dat het niet gaat goedkomen en zeg dat ook tegen Jeroen. Maar zolang ik het tempo kan blijven lopen lijkt me dat de beste tactiek.

En dan komt kilometer 22, lopen gaat niet meer, ik moet echt even wandelen. Als ik rechts land, zak ik door mijn been. Even ontspannen en rekken zorgt ervoor dat ik weer verder kan... even toch.
Wanneer ik rond 25km de ambulance zie staan vraag ik een ijszakje om de zwelling en de pijn wat weg te nemen. Op die plek stond erg veel volk en ik voelde me erg beschaamd... . Hier heb ik geen uren voor afgezien met naalden en massages om mijn spieren optimaal te houden. Ik dacht nog: "Hopelijk staat hier iemand van de vrouwen!". Dan ben ik weg, weg van de vernedering, weg van de schaamte die dan heel sterk overheerst. Maar er staat niemand en de enige oplossing is vooruit.
Van alle anderen heb ik dan nog niemand zien passeren, ik zou zo graag even frustraties lossen..., dan is dat toch al van me af. Na verloop van tijd, die wel zeer traag tikt wanneer het niet goed gaat, komen Fabien en Joeri voorbij met Joris en Didier.
Ik los even frustratie, maar buiten Joeri zijn verwonderde blik bij het zien van mijn rechterflank is er weinig reactie. De sfeer zit er bij hun geweldig in en ze moedigen me wel aan, maar weten natuurlijk niet hoe ik er aan toe ben.
En dan komt Joris naast me lopen. "Hoe ziet die uit!", is het eerste wat ik dacht. Zijn verhaal volgt nog. Met mezelf kwam het niet meer goed. Ik schat dat ik de rest van de wedstrijd telkens 300m heb gelopen en dan 500m heb gewandeld.

Het gevoel van eruit te willen stappen verdween wel met de kilometer, al heb ik de ambulance een 2e keer opgezocht om met te laten verzorgen. Dat was de enige manier om zonder schaamte even te gaan zitten. Er waren gelukkig wel momenten waarop ik even van de mooie gebouwen kon genieten. Vooral het schreeuwen van mijn naam en de honderden schouderklopjes gaan me van Valencia bij blijven: ongezien!

Op het moment dat ik de imposante gebouwen van Calatrava zie liggen, denk ik alleen nog maar aan hoe ik het laatste stuk ga lopen. Ik ga niet wandelen over het water!
En dan beginnen die verdomde mascottes mij vast te pakken! Ze doen me pijn en willen me laten lopen... maar het gaat niet! Ik moet in die laatste kilometer nog drie keer echt stappen tussen de massa! De schaamte neemt erg grote proporties aan, maar ik ga tenminste die zuurverdiende medaille krijgen. De laaste 200m zijn verschrikkelijk. Het lopen gaat echt niet meer, tranen op mijn wangen van emotie en ontgoocheling... .

Dit was enkel voor Sofie en kinderen. Niet voor mezelf, want dit was pure vernedering voor mij als atleet... .
Het eerste wat ik doe is mijn zolen uit mijn schoenen halen en de schoenen weggooien. Op die loop ik nooit meer... Vervolgens wandel ik de hospitaaltent in, maar sturen ze me buiten. Ik trek mijn singlet omhoog en dan mag ineens wel... .
Wanneer ze me willen verzorgen word ik erg boos, ik ben echt niet te genieten en vraag van me gewoon even te laten zitten.
"Laat me gewoon met rust! Iedereen!"

Na een aantal minuten wandel ik buiten en kom ik tot het besluit dat ik niet kan blijven stappen om mijn sokken, te veel pijn. Dus die schoenen toch maar terug uit die vuilbak halen. Als ik bij het verlaten van de finishzone mijn medaille krijg moet ze zo snel mogelijk de zak in. Dit heeft voor mij weinig meerwaarde.


Terug op de afgesproken plaats merk ik snel dat de anderen hun plan feilloos hebben kunnen uitvoeren. Ik ben wel blij voor hun, maar wil eigenlijk alleen mijn vrouwke horen, zeggen dat ik in orde ben! Gelukkig laat Loes me even bellen. Wanneer ik Sofie hoor moet ik even weg van de rest, de tranen beginnen te rollen en ik doe veel moeite om Sofie het niet te laten merken!
Vanaf dan zit ik in mijn eigen cocon, ik communiceer wel, maar ben eigenlijk alleen maar met mezelf bezig. Ik wil wel heel blij zijn voor iedereen, maar het lukt moeilijk.
Als dan de flapuiten Andy en Joris me de nodige complimenten geven door toch te finishen begint het 's avonds wat te keren.... en ik kan dan toch nog genieten van het heerlijke eten en het enorm toffe gezelschap!

Ik mag zeker Jeroen niet vergeten te bedanken. Wanneer we voor het eten rustig iets zitten te drinken hebben we een hele toffe babbel! Eentje die we door onze gezinssituaties en werk al lang niet meer hebben gehad... . Ik ben blij dat ik hem bij me heb! Weer zoals vroeger, voor altijd in mijn hart!

En zo komt de dag waar we zolang naar hadden toegewerkt op zijn einde, niet zoals ik wou, maar het is zo. En dat in het oh zo mooie Valencia!
Als ik Christophe en Loes bezig zie moet ik aan mij en Sofie denken. In 2009 finishte ik in Frankfurt na de ziekte van Lyme en lachtte het leven ons ongelofelijk toe! Ik zie die zelfde euforie na zoveel jaar nog eens terug, maar dan bij iemand anders. Het maakt me warm vanbinnen en doet me nu nog spontaan glimlachen. Ik ben echt blij voor hen, het leven lacht jullie toe, wees maar zeker. Ik kan het weten ?, ik was daar ook.
Voila, ik voel me al veel beter dan toen ik aan dit bericht begon. Laat 2018 maar komen! Merci voor de toffe rit. Op naar de volgende!

Tim

1000 Characters left