IMG_6855.jpg

53 weken in een notendop.

  • Christophe

Zondag is het zo ver, dan staan we met 34 000 voeten te trappelen aan de startlijn van de marathon van Valencia. Stilaan bouwt ook de mentale spanningsboog zich op en da’s best een leuk gevoel.

Ik schreef al een blogpostje over de “echte” marathonvoorbereiding, maar mijn verhaal begint een stuk eerder. 53 weken geleden probeerde deze feniks zijn vleugels weer uit te slaan. Zondag wil ik dat laatste stukje as van mijn lichaam kloppen.

09/11/2016 – de eerste kilometer
Kine Timen vond dat mijn doorgeknipte achillespees weer genoeg aan mekaar stond om één kilometer te lopen sinds de operatie op 08/08/2016. Vanaf 20 september tot eind december lag ik ongeveer 3 keer per week op de kinetafel. Ik ben veel dank verschuldigd aan Timen, Ken en Isa om die pees telkens weer los te murwen. Maar die woensdag liep ik dus mijn eerste kilometer. Héél onwennig ging dat. En natuurlijk ook traag, al was dat van geen belang: 6’30 op 1km.


30/11/2016 – eerste keer 2,5km
De opbouw was natuurlijk héél rustig en steeds gecontroleerd. Ik deed voor het eerst weer mijn compressiekousen aan bij die training en liep voor het eerst quasi pijnloos, 3 weken na mijn eerste loopje.

14/12/2016 – de eerste keer buiten!
Ik mocht van Timen weer naar buiten en de piste op. Een zalig gevoel om terug tussen ‘de mannen’ van het team te lopen. Mentale boost nummer 3!

01/01/2017 – de eerste keer meer dan 5km
Er waren 2 opties: ofwel sloot ik op 31 december het operatiejaar af met deze training, ofwel koos ik om het nieuwe jaar goed in te zetten. Het werd dus optie 2.
De eerste kilometer op de straat was bij deze trouwens ook een feit!

11/01/2017 – de eerste keer 3x/week
Mijlpaaltje: dit was mijn 3e loopje van die week en klokte zelfs al enkele kilometers onder de 5’00.

30/01/2017 – de eerste keer 10km
De garmin gaf voor het eerst weer 2 digits voor de komma aan. Het opbouwen kon dan écht beginnen. Eerste doel: meelopen tijdens de teamstage op Fuerteventura in februari én vooral de Lighthouserun daar.

05/02/2017 – de eerste tempoloop
10km in 4’36 was best pittig, maar het mocht van Timen. Amper steekjes achteraf, dus geslaagd!

08/02/2017 – de eerste intervaltraining
4x 1200m en dus weer loper.

18-25/02/2017 – stage Fuerteventura
Voor het eerst overdreef ik, maar het was ingecalculeerd. 6 loopjes mét de Lighthouserun. I’m on a high: eerste keer weer meer dan 60km op één week. Natuurlijk gecompenseerd met véél rust en verzorging.

01/03/2017 – de eerste keer weer op Nerembaan
Hét looppad bij uitstek, waar we al duizenden kilometers op afmaalden. 7 maanden lang had ik er geen voet op gezet.

26/03/2017 – Venloop
Voor het eerst liep ik weer een halve marathon in, euhm, 3 jaar. 1u27’52 was een geweldige, onverwachte prestatie. Die avond trakteerde ik mezelf op een ijsje – Loes moest me ondersteunen richting Ijscasino, maar nog belangrijker was dat ik me die dag ook inschreef voor de marathon van Valencia. Ik was er klaar voor, zeker na al het gezaag van VDB.

Na die eerste piek werd het ook tijd om het lichaam wat te laten rusten. De volgende weken waren er dus rustige.

13/05/2017 – alles geven voor Laurien
Om Laurien een handje te helpen mocht/moest ik 3000m alles geven. Vraag maar aan haar: dat heb ik ook gedaan. De eerste keer all out zorgde voor een gemiddelde van 3’27.

21/05/2017 – Bilzen Run
Eén dag na mijn verjaardag liep ik mijn eerste 10km-wedstrijd. Gemiddeld 3’50 op een zwaar parcours en dus de bevestiging dat ik op de goede weg zat.

25/06/2017 – Hoeseler Run
Die zondag deed ik er nog een schepje bovenop: 3’47 gemiddeld!

27/07/2017 – eerste keer halve marathon op training
Na een dikke week fietsen in de Dolomieten, trok ik de sportieve lijn door met een loopweek in mijn tweede thuis, Flirsch. Ik liep ongeveer elke dag én liep voor het eerst weer een halve marathon op training. Dat lijkt natuurlijk gek, 4 maanden zonder die afstand terwijl je naar een marathon gaat. Maar ik geloof in de weg van de geleidelijkheid.

Augustus tot november
Wat ik vanaf augustus deed kan je lezen in deze blogpost. In essentie gaat het natuurlijk over verder en sneller. Mijn hoofd en benen hebben de afgelopen 53 weken serieus wat meegemaakt.

29/10/2017 – de langste
32km liep ik samen met Tim. Afstandsrecord en dus vertrouwen tanken!

04/11/2017 – de snelste lange
De laatste lange duurloop was er eentje met 25km aan 4’13. Met de steun van Jean en Raph bracht ik die training tot een goed einde. Mentaal een dobber, want een soort van ultieme test.


Een mens is tot veel in staat, toch met de juiste mensen rond zich. In mijn geval begint het bij de medische begeleiding van dr. Moermans en kine Timen. Dan volgt een team van gelijkgezinde lopers die elke looppas leuker maken en samen met mij soms verstomd stonden.
En Loes natuurlijk, mijn grootste mentale boost van het afgelopen jaar. De afgelopen weken fietste en kookte ze mee. En zuchtte ze ook mee, wanneer ik weer eens het weegschaaltje nam om mijn ingrediënten correct af te wegen. Wat Renata Rehor schreef in ‘Food 2 Run’ was de afgelopen weken wet, vrijwel tot in het detail.


53 weken na mijn 1e kilometer aan 6’30 droom ik van 42,195 kilometer aan 4’15. Nog leuker: velen onder jullie dromen met mij mee. Ik heb de trackingsapp al moeten installeren op jullie smartphones, ik kreeg al facebookberichtjes en er hing al een post-it op mijn scherm. Duizendmaal dank!
Zondag om 8u30 is het aan mij.

1000 Characters left