christophe.jpg

Mijn dopingbiecht

  • Christophe

Hét probleem van de loopsport, is toch wel doping. Afgelopen november werd de Olympisch kampioene op de marathon nog geschorst en eind oktober brak Mo Farah met de omstreden coach Salazar. Maar ook amateurs zijn niet zo zuiver op de graat...

Bijna 11 jaar geleden inspireerde Erik Zabel me tot mijn eigen dopingbiecht.
Dat ging toen zo...


Het is 'in' om in het reine te komen met één of ander duister dopingverleden. En dan is het nu ook mijn beurt: ja, ik heb mij ooit laten verleiden tot dopinggebruik. De juiste datum ben ik kwijt: januari 2001 of 2002, net voor de Limburgse Kampioenschappen (LK) indoor. En op dat LK won ik de 800m. Daarom knaagde het schuldgevoel dan ook al enkele jaren.

De aanzet tot dat dopinggebruik kwam er in 1996, lang voor mijn actieve loopcarrière. In 'Het kostbare kader' (nr. 247 uit de Suske en Wiske-stripreeks) spoelde Lambik tijdens de afdaling van één of andere col in de Franse Alpen (of waren het de Pyreneeën?) een klontje druivensuiker door met een beetje Franse rode wijn. En opeens vloog hij.

Ik was toen 10j, en natuurlijk begeesterd door coureurs zoals Museeuw, Tchmil, Chiapucci, Pantani, Bartoli, Duclos-Lasalle (alleen al owv zijn naam, én hij reed bij de Z-ploeg, waarvan er toevallig een winkel in Tongeren lag, net iets hoger dan de Delhaize in't centrum. Dat creëert een onlosmakkelijke band, natuurlijk). Wat doping was, dat wist ik amper, maar mijn favoriete stripreeks die dan over wielrennen ging, tja, het blijft één van m'n lievelingsstrips.


Maar met de jaren kwam dat verstand er ook wel (leve 1998, dankuwel Festina). In het seizoen '97-'98 begon ik ook met atletiek, zonder goede resultaten evenwel (niet dat die er ook maar ooit wél geweest zijn, maar goed!). 'Het kostbare kader' begon opnieuw interessant te worden rond de periode dat het internet zijn weg vond naar de kamers van de schoolkameraden (rond de eeuwwisseling): "Mandes, zoek es op of dat écht kan, rode wijn en druivensuiker". En ja hoor, in bepaalde hoeveelheden en concentraties zou het een positief effect hebben, zogezegd.

En toen kwam er dat LK, er rustte een zware druk op mijn schouders, de supporters hadden bepaalde verwachtingen, de trainer, ikzelf. Dan wil je gewoon presteren, op niveau. Ik zag m'n kans toen er ergens kort na Nieuwjaar nog een fles rode wijn niet volledig leeg was: ik nam een leeg flesje extran en vulde dat voor een paar cm.

Het LK vindt altijd plaats het 2e weekend van januari, tijdens de opwarming dook ik vlug de toiletten in, liet een dextro-energy'ke smelten op m'n tong en spoelde het door met wijn. Met de overwinning tot gevolg.

Natuurlijk maakte dat geen reet uit, je moet dat eens doen: rode wijn (ik drink sowieso al niet, en rode wijn is al zeker viiiies) die al een week openstond, 2 dagen ongekoeld in een extranflesje, waar nog een 'klets' extran inzat, en daar dan een dextro-energy mee vermengen. Stel dat ze voor scholieren toen een dopingcontrole gedaan hadden, dan weet ik niet of ze een vol potje urine gekregen hadden, maar excrementen (ja, schijt dus)? Geen probleem! (niet dat ik er ziek van werd ofzo). Het was het mentale voordeel dat telde, tijdens de wedstrijd zelf, het gevoel van 'er kan niks mislopen hé'. Mijn excuses aan mijn enige tegenstander van toen, maar ge verdiende het wel om op uw doos te krijgen, meneer Franssen.



Tot zover deze relatieve onzin (waargebeurd, dat wel!).

Erik Zabel gaf me gisteren het goede voorbeeld. En Zabel, die kon ik niet hebben, in den beginne, omdat hij altijd de groene trui won. Ik heb het niet echt op alleenheerschappij, weet je wel. Maar de laatste jaren ben ik een fan geworden, omwille van zijn voorbeeldfunctie, zijn verbetenheid.
Gisteren was het dan zover, Erik bekende. Hij had ocharme 1 week aan de EPO gezeten (goed ja, moet je dat dan geloven, die ene week?). Met de tranen in de ogen deed hij zijn verhaal, dat het hem speet dat hij 11j lang altijd dopinggebruik heeft ontkend in de pers. Maar Zabel gaf aan zijn bekentenis iets extrasportiefs aan, iets moreels. Iets wat je mist bij die andere bekentenissen (niet waar, Johan Museeuw?). "Mein Sohn... Mein Sohn fahrt selbe Rad." (met excuses voor het Duits, moesten er fouten in staan, ik heb (spijtiggenoeg) nog nooit Duits gehad ^^ ). Die drie puntjes kunnen niet verwoorden wat er toen in Zabel omging. Een pauze van 10 seconden, vechtend tegen de tranen. En dat raakte mij. Maar dat was nog niet het meest belangrijke. Hij verwacht dat zijn zoon een goede mens wordt, dat hij eerlijk en rechtuit is en fair zijn sport beoefent. En na die woorden volgde er weer een stilte van 10 seconden met een diepe zucht, een bemoedigend klopje van Aldag en de flitsen van de camera's. Want hij stond op het punt om écht te gaan wenen. Dat zinnetje wat hij dan zei, ging nog altijd over de goede mens die z'n zoon zou moeten worden, maar ik verstond er geen snars van, door zijn trillende stem (Dan kan ik...). En wederom de flitsen. Die flitsen nagelden Zabels donkere schaduw tegen de witte muur.

Hij verontschuldigde zich dan nogmaals.

Ik geef u de absolutie, mijnheer Zabel.


Later bleek dat Zabel ook nog aan andere potjes zat, zoals vrijwel iedereen in die periode. Maar dat neemt niet weg dat zijn dopingbiecht een iets morelere inslag had dan die van pakweg Lance Armstrong. Zoon Rick Zabel is ondertussen prof geworden in een hopelijk properdere wielerwereld...

En voor wie de dubbele bodem niet snapt: neen, ik nam geen doping! :D

Voor de liefhebbers: hierbij de boodschap van Erik Zabel.

1000 Characters left