23131364_10215154157953949_1597492040_o.jpg

Over hoe ik verliefd werd op het hardlopen

  • Linsey

Hardlopen maakt al enkele jaren een belangrijk deel uit van ons gezin. Als vrouw van een gepassioneerde marathonner raak je gewend aan het feit dat dingen moeten “wijken” voor de sport. Hoewel ik zelf altijd sportief ben geweest, heeft het best lang geduurd voor ik begreep wat er nu zo aantrekkelijk was aan die op het eerste zicht saaie en doelloze sport.

Alles veranderde voor mij op 1 mei 2015. Het was de dag waarop mijn mama meedeed aan de Tungrirun, een manche van de Victors Cup. Vol trots moedigde ik haar aan bij haar eerste 5km wedstrijd. Hoewel dit voor haar niet zozeer een wedstrijd was, maar eerder een bekroning voor haar Start2Run avontuur, zal ik nooit die blik van fierheid en voldoening in haar ogen vergeten toen ze over de finishlijn kwam. She did it… en ik mocht er getuige van zijn!
Dít was het moment waarop ik écht verliefd werd op het hardlopen nog voor ik zelf letterlijk en figuurlijk een stap in de hardloopwereld had gezet. Als mams – die nooit eerder had gesport – dit kon bereiken na een relatief korte voorbereidingstijd moest ik dat toch ook kunnen? En zo begon ik vlak voor de zomer van 2015 vol verwachting aan mijn hardloopavontuur.

Eerste 10km wedstrijd
Dat het echt liefde op het eerste gezicht was, durf ik niet te stellen. Ik herinner me namelijk nog goed hoe moeilijk die beginmaanden waren. Ik heb naar mijn gevoel heel lang in de fase gezeten waarin “the feel good” van het hardlopen enkel werd ervaren na afloop van de run ☺ Dood was ik wanneer ik terug kwam van mijn - toen nog korte - loopjes: 10min op de grond gaan liggen “bijkomen” na mijn run, moeizaam de trap op kunnen de dagen na een training, alleen al maar kunnen dromen van praten tijdens het hardlopen, … Het hoorde er allemaal bij!
Maar ondanks dat elke training aanvoelde als een opgave, zette ik koppig door. Dat paste namelijk wel bij me…
De opbouw qua trainingsvolume verliep vlot, te vlot. En daar liep ik al meteen – en dus relatief snel – tegen mijn eerste pijnlijke leerervaring aan. Hoewel ik pas vlak voor de zomer was begonnen met hardlopen, liep ik in september voor het eerst 15 km. Super stoer vond ik het op dat moment! Little did I know … Ik had namelijk moeten weten dat het niets meer was dan pure domheid. Kort hierna kwam het bewijs ervoor en begon ik de eerste pijntjes te ervaren.
Echter, veel tijd om erover na te denken had ik niet want mijn eerste wedstrijd stond voor de deur.

Op 3 oktober 2015 was er die eerste wedstrijd: de Ambiorixrun (10km). Zelden had ik zoveel stress ervaren – en je moet weten dat ik het gewend was om als docente op de universiteit voor volle collegezalen te staan en ik qua prestatiestress dus toch al wel het eea gewoon was.
Daar stond ik dan tussen al die enge, grote en vooral razendsnelle vogels. Ik kon op dat moment nog niet zeker weten dat het grof van de deelnemers Speedy Gonzalez een amateur konden doen lijken maar ik rook het… En meteen na het weerklinken van het startschot was het dan ook zo duidelijk als wat: ik zou 10km lang gaan afzien en letterlijk “achter de feiten (lees: snelle vogels) gaan aanhollen”. Het maakte dat ik minstens 7km aan een stuk heb gedacht “wat doe ik hier in godsnaam?!” en “als ik nu uitstap merkt niemand het want er is toch bijna niemand meer achter me…”. Waarom het volgens mijn man opportuun leek om voor mijn eerste wedstrijd meteen te gaan deelnamen aan een relatief kleinschalige loop waar hoofdzakelijk atletiekploegen aan deelnamen, is voor mij tot op de dag van vandaag een raadsel. Maar hoe stressvol en eng het ook was, ik moest en zou die finish bereiken. En dat deed ik in 54’31”. Ik was trots dat ik het had gehaald maar ik had ook pijn na afloop van de wedstrijd. Ik besloot om het rustig aan te doen, ongetwijfeld een wijze beslissing.
De ervaring dat conditie niet per definitie gelijkstaat aan wat je lichaam (lees: pezen, gewrichten, spieren) op dat moment aankan, was een belangrijk gegeven voor me. Ik mocht mezelf niet gaan voorbij lopen en daar zou ik in de toekomst goed op moeten letten. Het was ook rond die tijd dat ik begon te beseffen dat “zomaar eventjes gaan lopen” toch niet echt was waar het op neerkwam. Er zijn zoveel dingen waar je als loper rekening mee moet houden. Het duurde dan ook niet lang voor ik werd ingewijd in de magische wereld van o.a. polar, hartslagmeters, “aangepast” schoeisel en speciale zooltjes. Begin mei 2016 besloot ik, die het amateuristisch voortploeteren wou inruilen voor verantwoord trainen, een looptest te ondergaan bij energylab en kreeg ik een schema aangemeten voor een nieuw doel: de halve marathon van Amsterdam.

Halve marathon
Dat mijn 2de hardloopwedstrijd meteen een halve marathon zou worden, baarde me toch wel behoorlijk zorgen ongeacht dat het mijn eigen keuze was. Ging ik dit wel kunnen? Ondanks dat ik een schema had, kon ik me er niet toe zetten om effectief naar mijn doel toe te werken. De angst om te falen had een blokkerend effect op mijn trainingen en dus modderde ik maandenlang maar wat aan. Tot ik in augustus in contact kwam met Lynn, zij ging in Eindhoven haar eerste halve marathon lopen en zag het wel zitten om samen met mij te trainen. Amsterdam was ondertussen uitverkocht en dus schreven we ons in voor Eindhoven.
Shit just got real! Supereng vond ik het maar tegelijk ook ontzettend spannend. Al die keren dat ik het niet meer zag zitten, was er Lynn die de rust wist te bewaren en die door al haar gezelligheid zelfs stortregen kon laten verdwijnen. De amper 9 weken voorbereiding (ja dat krijg je na al dat twijfelen en aanmodderen) vlogen voorbij en werden gekenmerkt door mentale weerbaarheid, afzien, lachen (!!!), opgeven en weer doorgaan en … eiwitshakes! Tom, Lynn’s wederhelft en tevens marathonloper, had het zijn missie gemaakt om ons te begeleiden in ons loopproces en hij zorgde er persoonlijk voor dat we na de trainingen altijd voorzien waren van de nodige bouwstoffen voor herstel. En zo blik ik terug op een intensieve, super gezellige en spannende voorbereiding.
Op 9 oktober 2016 was het dan zo ver: ik liep mijn eerste halve marathon. Een ongelooflijk feestje was het! Het verschil met mijn eerste wedstrijd had niet groter kunnen zijn. Ik kan met zekerheid zeggen dat ik meer dan 21km lang heb genoten van de uitbundige sfeer langs de zijlijn, het lachen met Lynn, de adrenaline die door mijn lijf gierde, de kinderen die hun handjes uitstaken met glunderende oogjes… Wat was ik gelukkig! Dit gevoel werd alleen maar versterkt toen duidelijk werd dat we perfect op schema zaten om te finishen onder de 2u.

En dat deden we uiteindelijk ook: Lynn en ik finishten samen onze eerste halve marathon in 1u57’31”. Super trots en blij dat we onze eerste halve marathon tot een goed einde hadden gebracht, doken we de McDonalds in. Je had toch niet verwacht dat we op dat moment al bezig waren met gezonde voeding ter bevordering van hardloopprestaties zeker? Dat is overigens een klik die er voor mij nooit echt is gekomen... ;-)

1000 Characters left