blogpost.jpg

Ongekende hoogten

  • Christophe

We zitten in de laatste rechte lijn richting ons hoofddoel van het jaar: de marathon van Valencia. Voor mij wordt het mijn eerste 42,195km en ja, dat is spannend. Elk scenario passeerde al de revue tijdens mijn dromen: van finishen met tranen tot het ‘lopen’ met benen die onbeweegbaar lijken. Dan maar liever die tranen 19 november. Een relaas van mijn voorbereiding tot nu toe!

First things first
Ik ben ‘ene speciale’. Niet omdat het mijn eerste marathon is – zo zijn er elk jaar duizenden – wel omdat ik er eentje loop nà een zware achillespeesoperatie. Over mijn aparte voorgeschiedenis lees je binnenkort alles op mijn profielpagina.
Na een geslaagde operatie én revalidatie had ik maar één doel, namelijk een marathon lopen. Valencia is dan ideaal: laat op het jaar en dus meer voorbereidingstijd. Dat we met een groep van tien gaan maakt het nog leuker.

Voor september
Niet enkel de laatste 12 weken van een marathonvoorbereiding zijn belangrijk. Ook de opbouw richting september was, zeker voor mij, cruciaal. 1 januari liep ik voor het eerst meer dan 5km na de operatie (5,5 is meer dan 5!). Op 26 maart liep ik in Venlo 1u27’52 op de halve marathon en eind juni gemiddeld 3’48 op een zware 10km. Om die doelen te halen liep ik gemiddeld 3x per week en fietste ik 1x à 2x per week. Vaak basistrainingen, want belasting was uit den boze. In juli trok ik richting Dolomieten/Alpen en was het al fietsen dat de klok sloeg met Alpe di Siusi, Tre Cime di Lavaredo, Pordoi en Stelvio als bekendste exploten.

Vanaf augustus gingen de kilometers naar omhoog met vooral basistrainingen: 177km werd mijn hoogste piek sinds februari 2016. De eerste confrontaties met het toen beoogde marathontempo van 4’20 waren er geen leuke! Plus ik wisselde natuurlijk goeie dagen met slechte dagen af: er zat nog geen constante in.

September
De laatste 12 weken begonnen we met mijn eerste keer 25km ooit. We, want Loes reed met de fiets naast me op. Ideale afleiding én bevoorrading. Zelf kroop ik sinds september niet meer op de fiets, alles op het lopen!

Dat resulteerde niet enkel in een maandtotaal van 225km, dankzij de combinatie van anaerobe intervallen en tempoduurlopen ging ook het gevoel aan marathontempo de goede richting uit.
De halve marathon van Grivegnée (24/09) was met 1u23’18 on target, al kon mijn indeling véél beter: té snel gelopen in het middengedeelte. Met diezelfde domme wedstrijdtacktiek op de marathon, kan ik het vergeten na 30km. Gelukkig maakte ik die fout in Grivegnée en kan/kon ik er uit leren.

Oktober
Niet dat het zo gepland is, maar ook oktober begon met mijn langste afstand ooit. Weer met Loes op de fiets vetrokken we voor een tocht van 30km rond en over de Haspengouwse heuvels. Dan besef je pas echt hoe lang een marathon gaat duren én dat het ook een mentaal spelletje wordt.

Oktober betekende ook het begin van véél blokjestrainingen. Ik heb zelf geen schema eigenlijk, ik volg het schema dat ik voor anderen maak. En waar ik rotsvast in geloof. Maar mentaal is het makkelijker om hun schema te volgen dan het mijne – ook al schreef ik het. Raar hé.

Blokjestrainingen zijn niet per se harde trainingen. We spelen met blokjes in de recuperatiezones én met blokjes tegen het omslagpunt om de conditie naar omhoog te krijgen en het marathontempo naar beneden.
Die trainingen geven ook vertrouwen: met de rem op liep ik op het einde van een woensdagtraining een blokje van 2km aan 3’50 om dan 2 dagen later 15km aan 4’08 te lopen in een blokkentraining van 25km. Nog eens 2 dagen later liep ik gemiddeld 3’53 op de Zeskerkenloop, een wedstrijd van goed 13km over 80% onverharde en heuvelachtige wegen. Met deze keer een negatieve split was ook het gevoel véél beter dan na Grivegnée.

Vorige week, die van 16 oktober, moest mijn tweede week van meer dan 80km worden. ’s Woensdag het systeem nog eens prikkelen met 3x 3000m aan 4’10 en een tussenkilometer aan 4’00. Na een trage duurloop van 20km op zaterdag, kon ik zondag voor het eerst een wedstrijd van de VICTORS CUP voor eigen rekening lopen. De Turbinekesrun is een wedstrijd van 13km in en om Montenaken, en eentje waar ik elke kilometer sterker werd. Wat begon als een trainingswedstrijd resulteerde in een gemiddelde van 3’47 en dus een post-operatie PR. Alweer een negatieve split en zelfs met overschot. Ik kon het niet geloven.
Mama en papa stonden naast de weg tijdens de laatste kilometer en konden waarschijnlijk ook hun ogen niet geloven. Als niemand anders weten zij waar ik van kom, want na de operatie moest ik 7 weken lang terug richting Hotel Mama. Ik zag hun verwondering, en de mijne zien jullie op de foto’s ☺

Iedereen spreekt na zo’n prestaties natuurlijk over een marathon in/onder 3u. Maar het gebrek aan ervaring én aan kilometers kunnen me parten gaan spelen (zie strava voor mijn weekkilometers).
Ik zit letterlijk op onbekend terrein, want ik haal ongekende hoogten. Vorige week haalde ik een jaartotaal dat hoger was dan dat in 2014, 2015 of 2016. Sinds eergisteren zit ik op mijn hoogste maandtotaal ooit (+ 300/km). Ik heb dus geen enkele referentie over hoe mijn lichaam hier op reageert en zal reageren. Beangstigend aan de ene kant, spannend aan de andere.

Rustig blijven is key en taperen een kunst. Tot en met 5 november is het nog buzze geven, daarna kan de riem er stilaan af. De rest zien jullie hier wel verschijnen!

1000 Characters left